اولاند و چشم انداز پیش رو - اندیشکده بین الملل

اولاند و چشم انداز پیش رو

سید عبدالمجید زواری دی 20, 1394
Download PDF

سید عبدالمجید زواری

اولاند بر خلاف سیاست رسمی اتحادیه اروپا برای اجرای فراگیر طراح های ریاضتی، به رشد اقتصادی و شغل آفرینی در کنار افزایش مالیات دریافتی از سرمایه داران و ثروتمندان باور دارد.

اندیشکده روابط بین الملل به نقل از تهران امروز _ نتایج انتخابات فرانسه نه تنها در فرانسه بلکه در کل اروپا و دیگر کشورهای جهان بازتابهای فراوانی داشت. انتخاب سوسیالیست ها در مقطع کنونی که سیاست های ریاضتی اتحادیه اروپا برای مهار بحران مالی ناکام مانده است، پیام ویژه ای برای این کشورها داشت. اولاند بر خلاف سیاست رسمی اتحادیه اروپا برای اجرای فراگیر طراح های ریاضتی، به رشد اقتصادی و شغل آفرینی در کنار افزایش مالیات دریافتی از سرمایه داران و ثروتمندان باور دارد. اولاند همچنین با این استدلال که برخی قوانین اتحادیه اروپا، محدودیت های زیادی برای اقتصاد ملی کشورها ایجاد می کنند خواستار بازنگری در آنها شده است. اکنون با پررنگ شدن حس فرانسوی در مقابل حس اروپایی، اتحادیه اروپا و آمریکا به شدت نگران پیامدهای این رویداد نه چندان خوش در فرانسه هستند. پیامدهایی که علاوه بر فرانسه می تواند بسیاری از دستاوردهای مشترک اروپایی را نیز دگرگون کند.
ابهام در سرنوشت یورو
فرانسه به عنوان دومین اقتصاد منطقه یورو، پس از آلمان بیشترین سهم را در تامین بودجه اروپا و همچنین تامین وام برای کشورهای با بنیه ضعیف اروپا داشته است. این کشور در سال 2011، نوزده میلیارد دلار برای تامین بودجه اتحادیه اروپا اعطا کرده است و از نظر اقتصادی نیز 14 درصد کل تولید ناخالص قاره سبز مربوط به فرانسه است. بنابراین مهم ترین دغدغه این کشورها، سرنوشت پیمان مالی اروپاست که اولاند خواستار تجدید نظر در آن است. هرچند آقای اولاند مستقیماً مخالفتی با حفظ یورو به عنوان پول مشترک نکرده اما سیاست استقلال مالی برای تامین بودجه مورد نیاز مزایای اجتماعی، او را رو در روی آنگلا مرکل و آلمان که کسری بودجه را تنها راه نجات یورو می دانند قرار خواهد داد. اولاند معتقد است سیاست های ریاضتی به تنهایی کارساز نیست و همزمان باید از طریق انتشار و فروش اوراق قرضه که بانک مرکزی اروپا آن را تضمین می کند، افزایش رشد اقتصادی را هم مورد توجه قرار داد. بنابراین چنانچه محور برلین – پاریس نتوانند در این زمینه به موافقت رسند، اروپا مجددا با بحران جدیدی روبرو خواهد شد که تبعات آن ممکن است حتی به فروپاشی یورو بیانجامد.
بر همین اساس با تشدید نگرانی ها از سرایت اعمال حاکمیت ملی فرانسه در زمینه بودجه، به دیگر کشورهای حوزه یورو از یکسو و افزایش کسری بودجه کشورهای این حوزه، بازارهای مالی آسیا و استرالیا با سقوط ارزش شاخص سهام خود به نتایج انتخابات فرانسه واکنش نشان دادند. همچنین طی این مدت ارزش یورو در مقابل ارزش های شاخص دچار کاهش شد و شرایط را به گونه ای ترسیم کرد که سازمان همکاری اقتصادی و توسعه با ابراز تردید در مورد بهبود وضعیت اروپا، منطقه یورو را بزرگترین تهدید برای اقتصاد جهانی معرفی کرد.
بازنگری در همکاری های راهبردی
به طور کلی سیاست خارجی فرانسه از زمان دوگل بر استقلال و و مرزبندی با سیاست های آمریکا و سایر متحدان آن بنا شده بود و نگرش گلیستی در تمام دوران میتران و ژاک شیراک، سیاست جهانی و خاورمیانه ای فرانسه را از آمریکا و بریتانیا متمایز می کرد. در حقیقت فرانسه برخلاف انگلستان که به روابط فراقاره ای خود متمرکز بوده است، سیاست درون قاره ای را پیگیری کرده و این اصل توسط همه دولت ها مورد توجه قرار گرفته است. با این حال نیکلا سارکوزی با نادیده گرفتن این اصل بنیادین سیاست خاورمیانه ای فرانسه را با آمریکا هماهنگ کرد و حتی به رغم تاکید دولت های قبلی مبنی بر برخورداری از یک سیاست خارجی و دفاعی مستقل در برابر ناتو، این کشور مجددا به عضویت ناتو درآمد و پس از 43 سال در سال 2009 نیروهای فرانسوی وارد ساختارهای نظامی این سازمان شدند و در افغانستان و لیبی مشارکت فعالی داشتند.
بر همین اساس با پیروزی سوسیالیست ها، اولاند با بازنگری در برخی تعهدات سارکوزی، خروج نظامیان فرانسوی از افغانستان تا پایان سال 2012 را دنبال می کند که با توجه به چالش های آمریکا در این کشور، پیامدهای منفی ای بر روابط نزدیک واشنگتن – پاریس خواهد داشت. اولاند همچنین اعلام کرده تمایل چندانی به سپر موشکی ناتو ندارد و در خصوص همکاری های فرانسه با ناتو هم باید بازنگری کرد. بر همین اساس احتمال می رود رئیس جمهور فرانسه در خصوص حضور 700 نیروی نظامی فرانسوی در چارچوب ساختار فرماندهی ناتو تجدید نظر کند، چرا که معتقد است فرانسه پاداشی در خور اقدام ها و کمک های خود به ناتو دریافت نکرده است.
البته این نکته را هم باید مد نظر داشت که این اقدام ها به معنی تغییر بنیادین سیاست پاریس در قبال هم پیمانان غربی و از جمله آمریکا نیست و صرفاً حاکی از تمایل سوسیالیست ها برای داشتن استقلال بیشتر در سیاست خارجی است.
جمع بندی
اولاند در شرایطی وارد کاخ الیزه می شود که اشتباهات سارکوزی در حوزه سیاست داخلی و خارجی فرانسه را در شرایط دشواری قرار داده است. سوسیالیست ها به خوبی می دانند عدم استفاده از فرصتی که پس از هفده سال فراهم شده است، شاید به قیمت حذف طولانی مدت چپ ها و ظهور راست های افراطی در صحنه سیاسی کشور تمام شود. خطری که نه تنها فرانسه بلکه بسیاری از کشورهای اروپایی خسته از بحران های اقتصادی را تهدید می کند. بر همین اساس در بعد داخلی اقتصاد، کاهش بیکاری، و به طور کلی تقویت قدرت خرید مردم در صدر اولویت های دولت جدید قرار دارد که از طریق بازسازی صنایع کشور و سرمایه گذاری هر چه بیشتر در مراکز تحقیق و نوآوری در تولیدات می توان آنها را مرتفع کرد.
در بعد خارجی نیز احیای هویت و غرور فرانسوی از مهمترین مسایلی است که باید بدان پرداخته شود. اولاند همچنین باید درصدد ترمیم چهره مخدوش فرانسه در آفریقا، سوریه، فلسطین و ترکیه برآید. موضوع ترکیه یکی از مهم ترین چالش های پیش روی رئیس جمهور جدید فرانسه است چرا که روابط دو کشور به دلیل لفاظی های اردوغان و سارکوزی بر سر نسل کشی ارامنه و تصویب لایحه مجازات انکارکنندگان آن در مجلس ملی و سنا آسیب فراوانی دیده است و لغو میلیاردها دلار قرارداد دوجانبه را در پی داشته است.
تحولات بنیادین جهان عرب از دیگر چالش های مهم اولاند در حوزه سیاست خارجی است. سارکوزی روابط نزدیکی با دیکتاتورهای منطقه داشت و با سقوط این رژیم ها، اولاند باید به ترمیم روابط نه چندان دوستانه خود با این کشورها بپردازد. در شمال آفریقا نیز اظهارات ضد مهاجرتی و ضد اسلامی سارکوزی، تضعیف جایگاه فرانسه در مراکش و دیگر کشورهای تحت نفوذ فرانسه را در پی داشته است. عملکرد سارکوزی در لیبی نیز چندان موفقیت آمیز نبوده است چرا که حضور فعال فرانسه تنها دستاویزی برای فعالیت های انتخاباتی سارکوزی بود. رییس جمهور جدید فرانسه همچنین مخالف استمرار حکومت بشار اسد در سوریه است و یکی از متحدین نزدیک وی اخیرا اعلام کرد در صورتیکه شورای امنیت سازمان ملل با مداخله نظامی در سوریه موافقت کند، فرانسه نیز در آن مشارکت خواهد کرد.در مساله فلسطین نیز به نظر می رسد به رغم پیوندهای نزدیک چپ ها با صهیونیست ها، دولت فرانسه برای متقاعد کردن دو طرف برای از سر گیری مذاکرات و روند صلح تلاش کند.
آیا اولاند می تواند عملگرایی را جایگزین لفاظی های سارکوزی کند؟

 0
اشتراک گذاری
سید عبدالمجید زواری

سید عبدالمجید زواری

مدیر اندیشکده روابط بین الملل،مدیر مسئول ماهنامه اندیشه روابط بین الملل، پژوهشگر، کارشناس و تحلیلگر مسایل بین الملل، دانشجوی دکتری روابط بین الملل، آینده پژوه و مدرس دانشگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

موارد اخیراً مشاهده شده

بستن

هیچ پستی بازدید نشده است.

بازدید اخیر