May 22, 2019

نگاهی به قطعنامه 1325

Download PDF

سید عبدالمجید زواری

اندیشکده روابط بین الملل: قطعنامه 1325 شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد زنان و طلح و امنیت آنان به اتفاق آرا در 31 اکتبر سال 2000 به اتفاق به تصویب رسید که با هدف ترویج برابری جنسیتی و حمایت از دختران و زنان در چارچوب ایجاد صلح می باشد. اهداف این قطعنامه از این قرار است:
1. افزایش تعداد زنان شرکت کننده در صلح بین المللی ، حمایت و امنیت زنان و ایجاد صلح در مناطقی که مخالفت و زور علیه آنان وجود دارد.
2. اطمینان از مشارکت برابر زنان در نهادها و تصمیم گیری فرایند های صلح.
3. افزایش و تقویت حمایت از زنان در چارچوب قوانین انسان دوستانه و حقوق بشر و نیازهای خاص آنان در طول مخالفت ها و خشونت ها می باشد.
4. نگاه جنسیتی یکپارچه و برابر در صلح، امنیت و عملیات بشردوستانه.
در این قطعنامه آنچه سازمان ملل متحد و کشورهای عضو آن نیاز دارند ، پاسداری از صلح و ترکیب و ترویج مشارکت کامل زنان است و همه تلاش ها برای حفظ و ارتقا صلح و امنیت مشخص شده است.در این قطعنامه تاریخی تجارب زندگی زنان در تمام چرخه مخالفت ها و خشونت ها به رسمیت شناخته شده اند به این ترتیب این قطعنامه ، خواستار افزایش مشارکت زنان در همه مکانیزم ها برای پیشگیری ، مدیریت و حل و فصل اختلافات و توجه به نیازهای ویژه زنان و دختران می باشد.
اینکه زنان و دختران از مضرات خاص تضاد رنج می برند را نمی توان انکار کرد.زنان دختران بر اساس جنسیتشان مورد خشونت واقع شده اند که این مشخصه وحشتناک تری از تمام خشونت های اخیر به عنوان شکلی از شکنجه ، روشی برای تحقیر آنان و یا گسترش وحشت و نا امیدی نسبت به آنان است. سازمان های حقوق بشر و بشردوستانه گزارشانی از خشونت د افغانستان، بروندی ، چاد، کلمبیا، ساحل عاج، جمهوری دموکراتیک کنگو ، لیبریا، پرو، رواندا، سیرالئون ، سودان ، چچن، فدرال روسیه ، اوگاندا و جمهوری سابق یوگسلاوی را گزارش دادند. به خاطر چنین درگیری هایی که عواقب مخربی برای زنان و دختران دارد ، تلاش برای ایجاد صلح و پیشگیری و برگشت از خشونت باید نقش زنان را در نظر گرفت. پروسه صلح می تواند نقطه آغازی برای پاسخگویی به آنان و جبران خشونت ها و مخالفت ها علیه آنان باشد. در واقع فرایند صلح می تواند از خشونت های آینده پیشگیری کند .
پژوهش و تجربه بسیاری از کشورها که دیدگاه های خود را در مورد عناصر اصلی و موثر در فرایند صلح بیان کردند از این قرار است:
1. زنان باید در تدوین برنامه و اجرای قوانین حکومتی ، جنسیتی حاضر باشند .
2. تبعیض در دسترسی به عدالت باید زمینه ای باشد برای مفروضات مربوط به طراحی پس از درگیری مکانیزم های حل اختلافات که باید بر آن غلبه کرد.
3. تجزیه و تحلیل نقش مبتنی بر تبعیض جنسی در علل درگیری های مصلحانه.
4. تجزیه و تحلیل روش خاصی که در آن زد و خورد و خشونت و مخالفت بر علیه زنان و دختران به عنوان شهروند .
5. توافق صلح باید در مقابل سیاست معنی داری از جمله مشارکت برای زنان باشد.
6. قانون حاکمیت باید قانونی متعهد برای ایجاد مسئولیت پذیری در قبال جنایات علیه زنان و مکانیزم هایی برای حفاظت از ایمنی و شان و منزلت زنان قربانی و شهود در یک روند قضایی باشد.
7. پرداخت غرامت باید غیر قابل تبعیض آمیز باشد . به خصوص اقتباس منافع زنان به نیازها و اولویت ها نابرابری های ساختار سیاسی که شکل منفی زندگی زنان و دختران می باشد.
8. هر فرایند صلح باید فرایندی را برای زنان از جمله تجاربی در تاریخ را فراهم کند.
بسیاری از این موارد ذکر شده ، بخشی از تعهدات بین المللی حقوق بشر است که توسط دولت ها برای از بین بردن تمام اشکال تبعیض علیه زنان و دختران انجام شده است. همچنین توجه بین المللی در از میان بردن مخلفت ها را در مناطقی که از این امر نادیده گرفته شده است را تسهیل می کند.
از قطعنامه 1325 به بعد ، تا به امروز 16 کشور برنامه های فعالیت ملی رادر اجرای قطعنامه ایجاد کردند. آن کشورها شامل : اتریش ، بلژیک ، شیلی، ساحل عاج، دانمارک، فنلاند، ایسلند، لیبریا، نروژ ، پرتقال ، اسپانیا، سوئد، سویس، هلند، اوگاندا و بریتانیا می باشد.

 0
قبلی «
بعدی »

مدیر اندیشکده روابط بین الملل،مدیر مسئول ماهنامه اندیشه روابط بین الملل، پژوهشگر، کارشناس و تحلیلگر مسایل بین الملل، دانشجوی دکتری روابط بین الملل، آینده پژوه و مدرس دانشگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

موارد اخیراً مشاهده شده

بستن

هیچ پستی بازدید نشده است.

بازدید اخیر