دموکراسی صهیونیستی از ادعا تا عمل/آشنایی با جریانهای سیاسی - اندیشکده بین الملل

دموکراسی صهیونیستی از ادعا تا عمل/آشنایی با جریانهای سیاسی

سید عبدالمجید زواری فروردین 30, 1395
Download PDF

اندیشکده روابط بین الملل، انتخابات زودهنگام سرزمین های اشغالی در حالی روز سه شنبه ۱۷ مارس برگزار می شود، که به نظر می رسد مقامات این رژیم در این دوره با چالش ها و شرایط بسیار متفاوتی مواجه هستند.

 علاوه بر چالش های همیشگی که از سوی فلسطینی ها و جبهه مقاومت مطرح بوده است، عملکرد بد نتانیاهو علاوه بر فروپاشی ائتلاف حاکم و اعتراض های داخلی، این بار حتی از سوی نزدیک ترین متحدان و حامیان غربی اسرائیل نیز با انتقادهای تند و بی سابقه ای مواجه شده است.

این انتقادها موضع این رژیم را که مدعی دموکرات ترین نظام منطقه است در موضع ضعف شدیدی قرار داده است و به نظر می رسد نتایج انتخابات امسال علاوه بر اهمیت های معمول، حاکی از نوعی تغییر نگاه تاریخی است که پیامدهای آن نه تنها راس هرم این رژیم بلکه کل ساختار این رژیم را متاثر خواهد کرد.

برای نمونه با توجه به پیشی گرفتن اهمیت اقتصاد بر امنیت در بین مطالبات مردمی، یکی از مهمترین پرسش ها این است که رژیمی که رویای تسلط بر نیل تا فرات داشت چگونه از تامین دغدغه های روزمره جمعیت اندک خود ناتوان مانده است؟ و یا چگونه رژیمی که بر پایه قتل و غارت تشکیل شده و در طول حیات تاریک خود کمترین تعهدی به حقوق و ارزش های انسانی نداشته، می تواند مدعی دموکراسی باشد؟ با توجه به اهمیت موضوع طی سلسله یادداشت هایی ضمن اشاره به قوانین و شرایط انتخاباتی و احزاب و چهره موثر در انتخابات امسال، به بررسی چالش ها و مؤلفه های تاثیرگذار در این رویداد و پیامدهای آن بر آینده اسرائیل و منطقه خواهیم پرداخت.

آشنایی با نظام سیاسی رژیم صهیونیستی

نظام سیاسی اسرائیل بر پایه سیستم پارلمانی است که نخست وزیر در راس آن قرار می گیرد. این پارلمان (کنست) ۱۲۰ کرسی دارد که هر چهار سال یکبار از طریق انتخابات همگانی برگزار می شود. طبق قانون هر فرد بالای هجده سال ساکن سرزمین های اشغالی، فارغ از نژاد و قومیت امکان شرکت در رای گیری را دارد و طبق آمار، در انتخابات امسال حدود پنج میلیون و ششصد هزار نفر امکان شرکت در رای گیری را دارند.

در این انتخابات مردم به جای انتخاب اشخاص به احزاب رای می دهند و هر حزب برای اشغال هر کرسی حداقل باید دو درصد کل آرای موجود را به دست آورد. بدین ترتیب احزاب بر سر تعداد کرسی های بیشتر بر پارلمان رقابت کرده و نهایتاً حزب یا ائتلافی که موفق به کسب بیش از شصت کرسی شود می تواند نخست وزیر را تعیین کند.

البته با توجه به شرایط خاص و شکنندگی این رژیم، تاکنون هیچ حزبی نتوانسته است به صورت مستقل تعداد کرسی های لازم برای تشکیل دولت را کسب کند و همه دولت های اسرائیل از ائتلاف دو یا چند حزب تشکیل شده اند.

طبق قانون، ائتلاف پیروز ۲۸ روز فرصت دارد تا گزینه خود برای نخست وزیری را مشخص کند و اگر به هر دلیلی امکان تشکیل دولت فراهم نشد، در صورت موافقت رئیس جمهور، این فرصت برای چهارده روز دیگر تمدید خواهد شد.

اگر پس از اتمام این فرصت ۴۲ روزه، باز هم امکان تشکیل دولت فراهم نشود، عضو دیگری از کنست از طرف رئیس این رژیم مامور تشکیل دولت خواهد شد. اگر پس از ۲۸ روز این عضو جدید هم نتواند دولت خود را تشکیل دهد با درخواست کتبی حداقل ۶۱ نفر از اعضای کنست، رئیس رژیم صهیونیستی می تواند عضو ویژه ای از کنست را مامور تشکیل دولت کند که البته چنین وضعیتی تاکنون پیش نیامده است.

پس از تشکیل دولت نخست وزیر برگزیده، ۴۵ روز فرصت دارد تا اعضای کابینه را به کنست معرفی کند. پس از آن نخست وزیر با اعلام سیاست ها و خط مشی دولت جدید، از کنست درخواست رای اعتماد می کند و در صورت کسب رای اعتماد ۶۱ عضو، دولت وی رسمیت یافته و وزرای مربوطه امکان فعالیت را خواهند داشت.

امروزه ۳۸ حزب در سرزمین های اشغالی فعالیت می کنند که دلیل این تعداد بالای احزاب نیز به بافت مهاجرتی این رژیم و نیاز به پاسخگویی به مطالبات گروه های مختلف مرتبط است. جمعیت کنونی اسرائیل متشکل از یهودیان ۱۰۲ کشور جهان است که با ترفندهای مختلف به این محل کوچانده شده اند و همین بافت ناهمگون و تصنعی زمینه ساز گرایش ها و اختلاف های بسیار را فراهم کرده است.

از بارزترین موارد می توان به اختلاف میان یهودیان شرقی (سفاردیم) و یهودیان غربی (اشکنازی) و همچنین اختلاف میان یهودیان دیندار و لائیک، یهودیان سیاه پوست و سفید پوست و همچنین دیدگاه های مختلف در زمینه صلح و چگونگی برخورد با فلسطینیان اشاره کرد. برآیند این موضوع موجب شده تا به دلیل تعداد بالای احزاب رژیم صهیونیستی به طور ساختاری در تشکیل دولتی قدرتمند با اکثریت آرا ناکام باشد و همواره شاهد ائتلاف های دو یا چند حزبی در دولت های اسرائیل بوده ایم.

احزاب اسراییل را در سه دسته بندی کلی می توان بررسی کرد:

۱.جریان های اشتراکی؛ که به دنبال اندیشه های مارکسیسم و سوسیالیسم بوده و به جناح چپ معروفند. این گروه دیدگاهی غیردینی و لائیک داشته و طرفدار عقب نشینی از مناطق اشغالی و صلح با فلسطینیان هستند.

۲.جریان لیبرال؛ این گروه که اصطلاحاً جناح راست نامیده می شوند طرفدار سرمایه داری بوده و نسبت به چپ ها هم گرایش های دینی قوی تری دارند. به لحاظ سیاسی هم مخالف صلح با فلسطینیان و عقب نشینی از مناطق اشغالی هستند.

۳.جریان دینی؛ گرایشات شدید دینی داشته و به دو گروه موافق صهیونیسم و مخالف آن تقسیم می شوند و اصولاً اعتقادی به روند صلح ندارند.
البته غیر از این سه گروه جریان چهارمی به نام احزاب عربی هم وجود دارند که بیشتر با هدف جلب آرای اعراب سرزمین های اشغالی و ارایه چهره ای دموکراتیک از این رژیم در جهان تشکیل شده اند.

 0
اشتراک گذاری
سید عبدالمجید زواری

سید عبدالمجید زواری

مدیر اندیشکده روابط بین الملل،مدیر مسئول ماهنامه اندیشه روابط بین الملل، پژوهشگر، کارشناس و تحلیلگر مسایل بین الملل، دانشجوی دکتری روابط بین الملل، آینده پژوه و مدرس دانشگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

موارد اخیراً مشاهده شده

بستن

هیچ پستی بازدید نشده است.

بازدید اخیر